زمینه و هدف: وزن بدن توسط میزان مصرف غذا و انرژی مصرفی تنظیم می شود. هورمون گرلین اشتها را زیاد می کند. هدف تحقیق تعیین اثرات یک جلسه دویدن متناوب روی نوارگردان بر گرلین آسیل دار و اشتهای افراد چاق بود.روش بررسی: 9 دانشجوی مرد بی تحرک با سن 0.48±20.56 سال، شاخص توده بدن  32.68±0.84kg/m2و حداکثر اکسیژن مصرفی 1.48± 34.21دقیقه/ کیلوگرم/ میلی لیتر، در تحقیق حاضر با طرح تصادفی متعادل شده شامل دو جلسه آزمون (ورزشی و کنترل) شرکت کردند. پروتکل شامل دویدن متناوب روی نوارگردان با شدت ثابت 65% حداکثر اکسیژن مصرفی بود. نمونه های خون قبل، هنگام و دو ساعت بعد از فعالیت، جمع آوری شد.یافته ها: مقادیر گرلین آسیل دار و میزان گرسنگی به طور معنی داری در مرحله دوم کاهش یافت و در انتهای آزمون، نسبت به مقادیر استراحتی به طور معنی داری کمتر بود (به ترتیب  .(P=0.002 و P=0.006کل مقادیر مساحت های زیر منحنی مربوط به گرلین آسیل دار و میزان گرسنگی، به طور معنی داری در جلسه آزمون ورزشی نسبت به جلسه کنترل کمتر بود (هر دو .(P<0.0005 هورمون رشد هم به طور معنی داری در مرحله دوم افزایش یافت و در انتهای آزمون ورزشی، نسبت به مقادیر استراحتی بیشتر بود (P=0.033).نتیجه گیری: گرلین آسیل دار و اشتهای افراد چاق، به واسطه دویدن با شدت 65% حداکثر اکسیژن مصرفی کاهش می یابد و تا دو ساعت بعد از آن، نسبت به مقادیر استراحتی پایین تر باقی می ماند. به نظر می رسد که هورمون رشد در این سرکوب نقش موثرتری دارد. این که آیا این پروتکل می تواند در یک برنامه تمرینی کوتاه مدت اثرات مشابهی داشته باشد، نیاز به بررسی بیشتر دارد.

اهداف: گرلین تام پلاسمایی در ایزوفورم های آسیل دار و بدون آسیل هنگام چاقی، هایپرگلیسمی، سوء تغذیه، ورزش و محدودیت کالری تغییر می کند. مطالعات علمی نیمرخ تغییرات و پاسخ هورمون گرلین تام را به دنبال ورزش های هوازی ناهمگون نشان داده است. از آنجا که فعالیت پیاده روی به صورت آرام یا نسبتا تند، در متن فعالیت های روزمره اقشار میانسال و سالمند جریان دارد، هدف پژوهش حاضر بررسی این پرسش است که آیا میانگین تعداد گام روزانه با سطح پایه ایزوفورم گرلین آسیل دار زنان یائسه، به سبک های زندگی متفاوت، وابسته است؟مواد و روش ها: چهل زن یائسه سالمند (سن 4.6±55.9 سال) بدون عوراض قلبی- عروقی و متابولیک یا ارتوپدی و بر مبنای تعداد گام روزانه به دو گروه فعال (بیست نفر) و کم تحرک (بیست نفر) تفکیک شدند.یافته ها: میانگین تعداد گام روزانه گروه فعال (2659±8022) نسبت به گروه کم تحرک (913±3450) به صورت معنادار بالاتر بود. غلظت های پایه گرلین فعال در دو گروه فعال (195.4±pg/ml131) و کم تحرک (165.4±73pg/ml) تفاوت معناداری نداشت همچنین ارتباط معناداری میان سطح گرلین آسیل دار و تعداد گام روزانه آنان به دست نیامد (P>0.05). تغییرات انسولین ناشتا در دو گروه تفاوت معناداری نداشت و ارتباط آن با تعداد گام روزانه نیز معنادار نبود (P>0.05). با این حال پارامترهای آنتروپومتریBMI, %BF, WHR  در دو گروه، معنادار و ارتباط معکوس با تعداد گام روزانه را نشان داد (P<0.05).نتیجه گیری: افزایش حجم فعالیت بدنی زنان سالمند یائسه با کاهش عوامل خطرزای بیماری های مزمن و کنترل چاقی ارتباط پیدا می کند و به علاوه افزایش تعداد گام روزانه (حداقل به اندازه 8000 گام در روز) تاثیری بر تغییر سطوح هورمون های گرلین آسیل دار و انسولین ناشتا نداشت. به نظر می رسد که مطابق شواهد علمی آستانه حداقل 10000 گام روزانه، احتمالا برای دستیابی به ایجاد پاسخ سازگاری های متابولیک این هورمون اشتها در افراد بزرگسال و میانسال قابل توجه باشد که به مراتب پایین تر از حجم فعالیت بدنی زنان فعال در این مطالعه مقطعی است.

نسفاتین-1 و گرلین دو پپتید موثر در تنظیم تعادل انرژی هستند که بررسی تغییرات آنها در اثر فعالیت بدنی دارای اهمیت است. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر هشت هفته تمرین هوازی بر نسفاتین-1 و گرلین آسیل دار پلاسمایی مردان چاق جوان است.روش کار: این مطالعه نیمه تجربی در سال 1392 در شهر رشت انجام شد. در این پژوهش، 21 داوطلب چاق (30<BMI<35) با میانگین سنی 22.6±1.8 سال به طور تصادفی به دو گروه تمرین و کنترل تقسیم شدند. گروه تمرین 45 دقیقه، 4 روز در هفته و به مدت 8 هفته با شدت (VO2max 55%-65%)، فعالیت دویدن را انجام دادند. نسفاتین-1، گرلین آسیل دار، ترکیب بدن و VO2max آزمودنی ها پیش و پس از 8 هفته اندازه گیری شدند. تجزیه و تحلیل اطلاعات با نرم افزار SPSS و آزمون تی انجام شد.نتایج: نتایج آزمون t مستقل نشان داد بین سطوح نسفاتین-1 سرمی و گرلین آسیل دار پلاسمایی پس از 8 هفته تمرین هوازی تفاوت معنی داری وجود نداشت. همچنین کاهش نسفاتین-1 و افزایش گرلین آسیل دار پلاسمایی همانند درصد چربی بدن و BMI در گروه تمرین معنی دار نبود.نتیجه گیری: نتایج نشان داد سطوح سرمی نسفاتین-1 و سطوح پلاسمایی گرلین آسیل دار پس از هشت هفته تمرین هوازی با شدت پایین تا متوسط کاهش نیافته بود.

زمینه و هدف: نتایج مطالعات بیانگر این است که انجام فعالیت های ورزشی ممکن است با کاهش شاخص های سندرم متابولیک همراه باشد. لذا تحقیق حاضر با هدف بررسی تاثیر تمرینات هوازی با شدت متوسط بر شاخص های سندرم متابولیک و گرلین آسیل دار در زنان میانسال صورت پذیرفت. روش کار: در پژوهش حاضر که یک مطالعه نیمه تجربی بود، 24 زن میانسال مبتلا به سندرم متابولیک که به طور داوطلبانه شرکت کردند و به صورت تصادفی در دو گروه تمرینات هوازی (12= n) و کنترل (12= n) قرار گرفتند. گروه تمرین در یک برنامه تمرینات هوازی شامل پیاده روی و دویدن با شدت 70 – 60 درصد ضربان قلب ذخیره، سه جلسه در هفته و به مدت هشت هفته شرکت کردند. وضعیت اشتها آزمودنی ها، همچنین نمونه های خون وریدی در دو مرحله قبل و پس از پایان تمرینات جمع آوری شد. داده ها با استفاده از آزمون های آماری تی وابسته و تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان دادکه تمرین هوازی سبب کاهش معنی دار امتیاز z کل سندرم متابولیک، دور کمر، تری گلیسیرید، فشار خون سرخرگی، احساس سیری، کل کالری دریافتی و افزایش معنی دار غلظت گرلین آسیل دار پلاسما، لیپوپروتئین پر چگال، میزان پروتئین دریافتی و احساس گرسنگی در گروه تمرین شد (05/0 >p). در حالی که هیچ تغییر معنی داری در هیچ کدام از شاخص ها درگروه کنترل مشاهده نشد (05/0

مقدمه: با توجه به روند رو به رشد چاقی و اضافه وزن و نیاز به راهکار اساسی جهت حل این مسئله، هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر فعالیت ورزشی تناوبی در شرایط هایپوکسی بر پاسخ هورمون گرلین آسیل دار و میزان اشتها در افراد دارای اضافه وزن بود. مواد و روش ها: آزمودنی ها شامل 8 نفر دانشجوی مرد غیر فعال داوطلب با میانگین نمایه ی توده ی بدنی 1/5± 28/40 از دانشگاه شهید بهشتی در آزمون فعالیت ورزشی تناوبی شامل 5 مرحله فعالیت 4 دقیقه با شدت 85 درصد ضربان قلب بیشینه و فواصل استراحت فعال 2 دقیقه با شدت 50 درصد ضربان قلب بیشینه، روی دوچرخه کارسنج در دو ارتفاع 3300 و 2700 متری برابر با کاهش فشار سهمی اکسیژن به میزان 14 درصد و 15 درصد، طی دو جلسه با فاصله یک هفته به صورت توازن متقابل شرکت کردند. خون گیری، 15 دقیقه پیش و 10، 20، 40، 60، 80 دقیقه پس از فعالیت انجام شد. یافته ها: شدت هایپوکسی تفاوت معنی داری بر میزان پاسخ گرلین آسیل دار (0/180P=) و اشتها (0/215(P= نداشت، اما صرف نظر از شدت هایپوکسی، فعالیت ورزشی در این شرایط کاهش معنی داری را در میزان اشتها ایجاد کرد (0/046P=). نتیجه گیری: از آنجا که میزان گرلین آسیل دار و اشتها در پاسخ به فعالیت ورزشی در هر دو شدت هایپوکسی کاهش یافته است و تفاوتی بین دو ارتفاع مشاهده نشده است، بنابراین به نظر می رسد فعالیت در شرایط هایپوکسی در ارتفاع پایین تر که قابلیت دسترسی برای افراد دارای اضافه وزن دارد، می تواند به عنوان راهکاری برای کنترل اشتها و کاهش وزن افراد دارای اضافه وزن پیشنهاد شود.

مقدمه: گرلین آسیل دار و پپتید YY از هورمون هایی هستند که بر دریافت غذا تاثیر گذارند. هدف این پژوهش بررسی اثر یک جلسه دویدن وامانده ساز بر اشتها، میزان گرلین آسیل دار و پپتید YY پلاسما بود.روش شناسی: 23 مرد (سن 2.12±19.58 سال، شاخص توده بدن 2.7±21.63 کیلوگرم بر مترمربع، وزن 6.46±64.86 کیلوگرم) یک جلسه دوی وامانده ساز را با شدت 85-60% حداکثر ضربان قلب بیشینه تا حد واماندگی انجام دادند. قبل و بلافاصله پس از ورزش، نمونه های خونی جهت اندازه گیری گرلین آسیل دار و PYY گرفته شد.یافته ها: یک جلسه ورزش وامانده ساز باعث کاهش معنی دار گرلین آسیل دار (P=0.023) و پپتید YY پلاسما (P=0.021) و همچنین افزایش معنی دار اشتها شد (P=0.001).نتیجه گیری: سرکوب گرلین آسیل دار پس از ورزش و افزایش اشتها رابطه منفی این دو را نشان می دهد. احتمالا به جز عوامل فیزیولوژیکی، عوامل دیگری نیز در تنظیم اشتها دخیل هستند.

زمینه و هدف: کنترل اشتها بر چاقی تاثیرگذار است. گرلین آسیل دار، یک پپتید اشتهاآور می باشد که در تنظیم هموستاز انرژی و کنترل وزن نقش دارد. این پژوهش با هدف شناسایی اثر یک دوره تمرین مقاومتی دایره ای بر میزان گرلین آسیل دار در پسران دارای اضافه وزن صورت گرفت.روش بررسی: تعداد 20 دانش آموز پسر با میانگین سنی 18±0.92 سال؛ قد 174.5±5.07 سانتی متر، وزن 83.57±5.62 کیلوگرم؛ نمایه توده بدنی 27.48±1.5 کیلوگرم بر مترمربع، به طور تصادفی در دو گروه شاهد و تمرین مقاومتی قرار گرفتند. برنامه تمرین مقاومتی دایره ای به مدت 12 هفته، هر هفته 3 جلسه و با شدت 60 درصد یک تکرار بیشینه اجرا شد. سطح گرلین آسیل دار، انسولین و هورمون رشد، به روش الایزا اندازه گیری گردید.یافته ها: تحلیل های آماری نشان دادند، به دنبال انجام 12 هفته تمرین مقاومتی دایره ای، میزان هورمون های گرلین آسیل دار (P=0.02) و هورمون رشد (P=0.04) افزایش معنی داری داشت و سطح انسولین (P=0.83) نیز تفاوت معنی داری را نشان نداد. همچنین همبستگی مثبت معنی داری بین گرلین آسیل دار و هورمون رشد (r=0.58) مشاهده شد (P<0.05).نتیجه گیری: به نظر می رسد، تمرین مقاومتی دایره ای، ذخایر انرژی بدن را کاهش می دهد و با افزایش ترشح گرلین آسیل دار، منجر به تحریک رفتار دریافت غذا و تعادل انرژی می شود.

مقدمه و هدف: گرلین آسیل دار، اولین هورمون اشتهاآور گردش خون است. این پپتید، افزایش اشتها و دریافت غذا را سبب می شود. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر هشت هفته تمرین هوازی بر اشتها، گرلین آسیل دار، انسولین و گلوکز پلاسمای زمان استراحت و ناشی از ورزش وامانده ساز بود.مواد و روش ها: 23 مرد دانشجوی سالم (میانگین سنی 19.58±2.12 سال، شاخص توده بدنی 21.63±2.7 کیلوگرم بر مترمربع، وزن 64.86±6.46 کیلوگرم) به صورت تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. آزمودنی های گروه تجربی تمرین های هوازی را با شدت 60 تا 85 درصد حداکثر ضربان قلب به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه انجام دادند و گروه کنترل به فعالیت های روزمره خود پرداختند. 72 ساعت قبل و پس از هشت هفته تمرین های هوازی، جلسه ورزش وامانده ساز انجام شد و چهار مرحله خون گیری در حالت غیرناشتا، قبل و پس از ورزش وامانده ساز انجام گرفت.نتایج: در نهایت، نتایج نشان داد تمرین های هوازی در اشتها، مقادیر گرلین آسیل دار (P=0.7) و انسولین زمان استراحت تغییری ایجاد نمی کند. اما کاهش معنادار گرلین آسیل دار (P=0.001) و گلوکز (P=0.003) پس از ورزش وامانده ساز را سبب می شود.نتیجه گیری: بعد از تمرین های هوازی، عدم تغییر غلظت گرلین آسیل دار با عدم تغییر اشتها همراه بود که همسویی تغییرات گرلین آسیل دار و اشتها را در زمان استراحت نشان می داد. ولی سرکوب گرلین آسیل دار بعد از ورزش وامانده ساز و عدم تغییر اشتها این رابطه را به طور کامل تایید نمی کرد، که در این خصوص بایستی تحقیق های بیشتری انجام شود.

زمینه و هدف: غذای دریافتی (اشتها) و انرژی مصرفی می توانند روی وزن بدن موثر باشند. گرلین آسیل دار (Acylated Ghrelin) اشتها را زیاد می کند و میزان پلاسمایی آن توسط هورمون رشد سرکوب می شود. تحقیق حاضر، اثرات فعالیت ورزشی متناوب با شدت های فزاینده روی گرلین آسیل دار، اشتها و هورمون رشد دانشجویان مرد با دو رده چاقی را مورد آزمون قرار می دهد.روش بررسی: هر دو گروه یک (تعداد شش نفر، شاخص توده بدن (31.18±0.92 kg/m2) و گروه دو (تعداد پنج نفر، شاخص توده بدن 36.94±2.25 kg/m2) با شدت های فزاینده 50، 60، 70 و 80 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی، به ترتیب برای مدت 10، 10، پنج، و دو دقیقه روی نوارگردان دویدند. نمونه های خون قبل از فعالیت ورزشی (به عنوان مقادیر استراحتی)، بعد از هر حجم کاری (هنگام فعالیت ورزشی) و در دقایق 30، 60 و 120 (هنگام دوره بازیافت) جمع آوری شدند.یافته ها: غلظت های پلاسمایی گرلین آسیل دار و میزان گرسنگی در دو گروه کاهش یافت و در پایان آزمون، به طور معنی داری نسبت به مقادیر استراحتی کم تر بود (به ترتیب: P=0.008 و P=0.002) ولی اختلاف معنی داری بین گروه ها نبود. غلطت پلاسمایی هورمون رشد در دو گروه افزایش یافت و در پایان آزمون، به طور معنی داری نسبت به مقادیر استراحتی بیش تر بود (گروه یک P=0.012 و گروه دو P=0.005) و اختلاف معنی داری بین گروه ها نبود. به علاوه، تفاوت معنی داری بین مقادیر سطح زیرمنحنی تمام متغیرها در هر دو گروه وجود نداشت.نتیجه گیری: این یافته ها اشاره دارد که افراد در دو رده چاقی، واکنش های یکسانی به شدت های مختلف دویدن دارند که می تواند برای طراحی یک برنامه تمرینی کاهش وزن موثرتر، مورد توجه قرار گیرد.